Hoi iedereen,

Het is alweer een week geleden sinds onze laatste blog dus de hoogste tijd voor een update.
Nadat we in San Jose alles geregeld hadden qua diefstal (aangifte, nieuwe passen aanvragen, etc) en gezellig 2 nachtjes bij Anouk hadden gelogeerd zijn we op 1 maart (Martijn´s verjaardag) vroeg opgestaan en hebben we (met cash via Anouk) de bus gepakt naar Cahuita, onze laatste bestemming in Costa Rica. Na 4 uur door de bergen gereden te hebben kwamen we aan bij deCaraïbische kust, waar het net als in Manuel Antonio super warm was! Verder was alles net een slagje minder ontwikkeld, zo was er bijvoorbeeld in het hele dorp maar 1 verhardde weg, en waren er vooral laagbouw hutjes. De natuur was er wel weer prachtig met veel mooie bloemen en planten en het plaatsje lag direct aan de kust.
Ons hostel bleek een prachtige grote tuin te hebben waar we vanuit onze eigen kamer mooi zicht op hadden, en wederom beschikten we over een hangmat! Nadat Eline als verassing slingers in de kamer gehangen had zijn we lekker het stadje in gegaan en hebben we onszelf ´s avonds heerlijk getrakteerd op een luxe vismaaltijd en een ijsje uit de supermarkt, oh yeah!
De volgende dag wilden we eerst een ranario bezoeken waar de kikkers vrij rondhopten en je een gids mee zou krijgen om ze op te zoeken. Na wat navraag gedaan te hebben bleek deze ranario echter gesloten te zijn omdat er laatst een grote Python in de tuin gevonden was met een volle buik, en waren zoals je al begrijpt alle kikers opgegeten! Toen dus maar meteen doorgegaan naar het Nationale Park wat door de jungle en langs het strand slingert. Hier hebben we behalve ontelbaar veel hagedissen ook Howler monkeys, white faced capucins, een luipaard en grote getale heremiet kreeftjes gezien. Voor sommige delen van het pad moesten we dwars door het water en we kwamen verder langs de mooiste (lege) stranden. Hebben dus meteen ook maar even de standaard strand-zee-palmboom-poseer foto´s gemaakt! haha Diezelfde avond op aanraden van Anouk en een vriendin de rice & beans geprobeerd, dit klinkt als wat we al de hele maand eten maar dit is klaargemaakt met kokos! Het was erg lekker en smaakte tropisch.
Zaterdag erg vroeg opgestaan voor de bus naar de grens met Panama. Het was niet mogelijk om van te voren al tickets te kopen en volgens de boekjes moesten we vroeg bij de grens zijn om alles een beetje soepel te laten verlopen. Ze zijn onder andere in Costa Rica een uur dicht met de lunch, en aangezien het in Panama een uur later is zijn ze daarna daar ook gesloten voor de lunch! Uiteindelijk waren we om 7 uur ´s ochtend dus al met de backpacks half op schoot onderweg naar ons nieuwe avontuur. Door een stop minder waren we al om half negen in Sixuola waar we het land zouden verlaten en was het nog erg rustig. Na wat formulieren kregen we de benodigde stempels en mochten we zelf de oude spoorbrug met houten planken overlopen. Een erg rare ervaring! Vooral omdat een deel van de planken los zat, je boven het water liep en de railing op sommige plaatsen er niet (meer) was. Ook wurmde zich er nog een grote vrachtwagen in slakken tempo overheen waardoor alle voetgangers tegen de kant moesten staan om hem erlangs te laten.
Eenmaal in Panama kregen we na een kort kruisverhoor over waar we heen gingen en wanneer we weggingen (plus bewijs tonen) ook gelukkig de benodigde stempels om hier te mogen verblijven. Wel moesten we eerst nog 3 dollar p.p. betalen en moesten we een klein kantoortje in met 6 hardlachende Panamezen die zichzelf hilarisch vonden bij elk woord Engels wat ze eruit probeerde te gooien. Wij maar lekker met ze meegelachen om de sfeer positief te houden, maar het was zo´n rare vertoning dat we stiekem wel blij waren toen we met onze paspoorten weer buiten stonden. Daarna meteen een klein busje in gezet richting Bocas del Toro met de bage op het dak gebonden. De chauffeur reed als een gek en vond het helaas niet nodig om af te remmen in de bochten, we waren al niet helemaal blij met deze rijstijl totdat we een harde klap hoorden en er een backpack van de bus afviel en zo in de berm belandde. Wij dus allemaal schreeuwen en die man 40 meter teruggelopen om de backpack (van gelukkig een andere mevrouw) weer op te halen. Aangezien deze met zo´n 80 km per uur over het wegdek geschaaft was kan je je voorstellen hoe geruineerd deze eruit zag, daarbij was er ook nog een naad helemaal opengescheurd! Hij heeft daarna iets beter z´n best gedaan met de tassen vastmaken maar scheurde daarna weer rustig verder. In Almirante werden we daarna een watertaxi in gedirigeerd en begon het laatste stukje van de reis, een boottocht van 20 minuten. Ook op het water blijken de Panamezen wildebrassen, we klapten op de golven en ons gezicht voelde alsof we het op de snelweg even uit het raampje staken! Wel weer een heel avontuur.
Toen we 5 uurtjes na vertrek voet aan wal zette in Bocas del Toro bleek in eerste instantie ons hostel helaas vol te zitten. Na een korte zoektocht vonden we echter een mooi hotel wat amper duurder was maar waar we wel een kamer kregen direct aan zee! Dit prachtige uitzicht (en kamer) deelden we helaas ook met kakkerlakken van zo´n bijna 10 centimeter! Gelukkig kwamen we aan op de ¨verdelgdag¨ waardoor we de meeste zagen op hun rug met de pootjes in de lucht, maar het bleef een vies idee. De backpacks hebben we dus maar in de reishoezen gedaan zodat ze daar in ieder geval niet bijkwamen en verder hebben we de dizzy beestjes maar met de lonely planet onder de deur door gezwiept naar de lachende schoonmaak dame die ze verzamelde op haar stoffer en blik.
Onze eerste hele dag in Bocas zijn we naar het zeesterrenstrand gegaan. Dit hadden we ooit bij rtl travel gezien en waren er zo van onder de indruk dat we haast niet konden wachten. Zoals verwacht heeft het oprukkende massatouristme in de eilandengroep ook z´n effect gehad op dit strand, maar we hebben er nog zeker een stuk op 20 gezien! Het water was prachtig helder zonder golfjes en de gele zeesterren van zo´n 20 centimeter lagen bijna te poseren in het ondiepe water! In de avond lekker pizza gegeten waar we ineens super veel zin in hadden na al die tijd!
De dagen daarna regende het helaas super veel, ook ´s nachts waardoor de golven tegen onze ramen spatte. 1 dag hebben we in het hotel op het dek aan het water lekker wat gelezen, kaarten geschreven, gerelaxt en een verlaat taartje gegeten voor Martijn´s verjaardag (inclusief kaartsjes uit Nederland!). Voor de tweede dag regen hadden we al een tour geboekt die uiteindelijk, weliswaar ruim 1,5 uur te laat door de ruige zee, alsnog vertrok. Eerst hebben we mooie luiaards van super dichtbij gespot op een eilandje waar we de boot vastlegden in de mangroven. Daarna zijn we wezen snorkelen bij een rif, voor ons beiden een primeur, en hebben we prachtige vissen en koraal gezien. Uiteindelijk ook nog uitgebreid dolfijnen gespot en door een stormhoos met de kleine boot weer teruggevaren. Die terugreis was nog best spannend, met z´n vieren achterin het kleine bootje zodat de punt goed hoog was stuiterde we door golven van zo´n 1,5 meter terwijl het zicht door de keiharde regen nihil was. We hebben het gered maar het heeft zeker een aantal spannende momenten opgeleverd en zoals de kapitein al zei ¨This was the first time I´ve wet my balls¨! haha!!
Doordat het vooruitzicht de komende dagen nog regen was hebben we het schema iets omgegooid en zijn we een dag eerder naar David vertrokken. Na een lange reis door de bergen kwamen we hier gister einde middag aan in het Purple House Backpackers Hostel. Het is werkelijk ongeloofelijk hoeveel paarse dingen ze hier bij elkaar gekregen hebben! Werkelijk alles hier, inclusief de buitenkant en de strikjes in de oren van Cute-si het hondje is paars. Vandaag rustig de emergency cash geregeld (jeej we hebben weer geld!) en meteen een nieuwe video camera gekocht zodat we toch nog een deel van de reis kunnen filmen. Morgen gaan we door naar Boquete waar we prachtig door de bergen kunnen wandelen, naar hotsprings kunnen en Volcan Baru gaan bekijken. Spannend!
Verder beginnen we jullie allemaal al best wel te missen en is het een gek idee om nog zo lang weg te blijven. Als we aan de andere kant kijken wat we allemaal al meegemaakt hebben kunnen we haast niet wachten om de rest ook te ervaren!
Veel liefs van ons

ps. het foto´s uploaden lukte helaas niet in dit hostel, zullen ze weer op een later moment bijvoegen!