Vanuit Monteverde hebben we de bus naar Jaco genomen, spreek uit als Ghaako. Aangezien er maar 1 bus per dag die kant op gaat moest de wekker op 5 uur en zaten we om 6 uur 's ochtends al in de bus die ons hobbel de bobbel in 3 uur naar Puntarenas zou brengen. Dit werd helaas bijna 4 uur waardoor we de aansluiting misten en pas een uur later, over dit keer verhardde wegen (jeej!), in 2 uur dan toch aankwamen in het surfers paradijs. Wat heet, tropisch en benauwd weer hier! We merken echt dat die heftige klimaat verschillen ons zwaarder vallen dan verwacht.. Ons hostel hier was een rastafari gemeenschapje vol met blootvoetse surfers die een paar keer per dag op hun fietsje met board onder de arm richting de golven vertrokken. Ook dit ging blootvoets (waar wij Amsterdammets best van onder de indruk waren) zonder ook maar een handdoek of wat dan ook. De sfeer was zoals je je kan voorstellen super relax, iedereen was je vriend en het fijnst van alles, er was een zwembad in de tuin! Aangezien we hier op doorreis waren en maar 1 nachtje bleven hebben we ons rustig gehouden, in de schaduw geschuild en zijn we af en toe het zwembad ingegaan.
De volgende dag hebben we de bus genomen naar Manuel Antonio waar het net zo tropisch was als in Jaco. Ons hostel hier was weer prima en we hadden weer eens inclusief ontbijt, wat inhied dat er in de open keuken een grote kom pannenkoeken beslag stond en een giga ketel heerlijke koffie. We genoten zoals je begrijpt uitgebreid van deze help your self all you can eat methode! Open keuken houdt hier trouwens in dat het alleen een dak heeft en verder uitkijkt over de jungle, echt prachtig! Verder lag ons hostel, net als de andere hotels hier, op een heuvel tussen twee kustplaatsen in. Quepos is het plaatsje waar alle bussen vertrekken en Manuel Antonio is meer bekend om z'n strand en nationale park met aapjes. Gelukkig gaat de bus tussen deze plaatsjes elk kwartier en kost maar 275 colonnes (660=1 euro). We hadden ook een zwembad maar dat lag wat van het complex af, vol in de zon, en na 1 keer zwemmen kwamen we erachter dat het stinkt! Hebben het dus bij 1 keer gelaten, niet echt een succes. Onze kamer had verder prachtig uitzicht over de zee in de verte en de jungle die zo'n beetje onder ons raam begon. We konden van dit uitzicht ook genieten vanuit de hangmat die voor onze kamer hing!
Zondag was het een beetje bewolkt dus besloten we ons naar het strand te wagen. Verscholen in de schaduw van de bomen hebben we hier de dag doorgebracht al puffend van de hitte. Het strand is prachtig wit en aangezien het enige cafe debiele lunhprijzen had hebben we een empanada uit de achterbak van een auto gekocht volledig gevuld met vlees voor 500 colonnes, heerlijk en waarschijnlijk verser dan uit dat cafe!! Verder is het zeewater gewoon warm en hoef je totaal niet door te komen. Ook nog aapjes in de bomen gezien en een soort hoog op de poten staande leguaan/hagedis.
Aangezien we er de eerste avond achterkwamen dat de prijzen in de restaurants hier ook een stuk hoger liggen dan in de rest van Costa Rica hebben we besloten dit eenmalig te doen tijdens onze 3 dagen hier. Die avond in de open keuken lekker pasta gemaakt en voor de rest in de hangmat uitgekeken over de jungle by night. Op maandag wilden we Parque National Manuel Antonio bekijken, maar we kwamen er pas laat achter dat het gesloten is op maandagen. Helaas dus nog maar een dagje strandhangen ingelast, we kwamen zowaar helemaal tot rust! In de avond lekker ordinair eten gehaald bij de afhaal chinees (kost hier ook niets), heerlijk!

Op dinsdag zijn we alsnog naar het park gegaan waar we het amper uithielden van de hitte. In de schaduw onder een boom op het strand liggen bleek toch andere koek dan hiken op sommige stukken in de volle zon. Het was wel weer een erg mooi park, het is het twee na kleinste nationale park van Costa Rica dus we hebben weer alle paden gelopen die er waren. Behalve mooie stranden waar de aapjes het eten uit je tas jatten heeft het park ook mooie jungle, beesten en weer de bekende heftige klim en daal stukken. Na het park hebben we de bus gepakt richting San Jose waar we weer een nachtje bij Anouk konden overnachten.

Dan nu wat minder goed nieuws:
In de bus van Manuel Antonio naar San Jose zijn we beroofd. Degene van de busmaatschappij die de backpacks aanpakte en labelde voor het bagageruim en iedereen vertelde waar hij/ zij moest zitten benadrukte namelijke bij ons meerdere keren dat we Martijn zijn (kleinere) rugzak, met dus alles erin, niet voor ons bij de stoel mochten hebben. Deze tas moesten van hem persee op de plank boven ons hoofd. Op een gegeven moment zagen we dat de tas verplaatst was en kwamen we erachter dat hij volledig leeggehaald was. We hebben dus geen videocamera meer, geen pinpassen, geen VISA kaart, geen rijbewijs, geen verzekeringspas, onze telefoons zijn gejat (2 prepaids, gelukkig niet de iPhone van Eline), de ipod van Martijn is weg en wat contant geld. Het enige positieve is dat we de paspoorten nog hebben. Toen we het ontdekten hebben we meteen groot alarm geslagen, maar de persoon die zich dus uitgaf als zijnde van de busmaatschappij bleek in de stop te zijn verdwenen en mensen hebben hem in een wachtende auto zien stappen. Super balen dus!! Gelukkig waren we opweg naar Anouk in San Jose en die heeft ons meteen geholpen met aangifte doen (in het Spaans). Ook mochten we een extra nacht bij haar slapen om alles te regelen en heeft ze voor ons geld gepint zodat we tenminste weer wat kunnen. We hebben onze passen uiteraard meteen laten blokkeren, deze worden nu nieuw naar Nederland gestuurd waarna ze aangetekend deze kant op zullen komen. Zou binnen 1,5 week moeten kunnen ongeveer. Verder hebben we via de ING ons pakket geupgrade zodat we gratis recht hebben op 1 keer ¨Emergency cash¨. Het enige wat natuurlijk niet te vervangen is is de video die we natuurlijk al opgenomen hadden van Costa Rica, heel naar. Gelukkig hebben we de foto camera nog wel.. Met ons komt alles dus nu wel goed, al balen we nog wel heel erg vanr het gebeurde..

Liefs Eline en Martijn