Panama deel 3: San Blas. Bahama´s & Cuba deel 1: Havana, Vinales, Cienfuegos en Trinidad

Hoi lieve allemaal!

Het is super lang geleden sinds onze laatste update, en we hebben in tussentijd heel wat meegemaakt!
Onze laatste dagen in Panama hebben we doorgebracht op de San Blas eilanden bij een familie van de Kuna indianen. Hier sliepen we letterlijk in een rieten hutje met slechts een twijfelaar matras op een 1pers bedbodem en een zand ondergrond! Het was er prachtig, het strand helder wit, super veel palmen en een zee zo blauw en helder als we nog nooit gezien hadden! Op de eilandjes zelf was alles verder basic: geen stromend water, geen electriciteit, slechts rust en natuur. Heerlijk! Ook wezen snorkelen bij een gezonken wrak waar we de mooiste vissen hebben gespot.


Op de Bahama´s belandde we in ons al lang geleden gereserveerde (en gelukkig toen ook al betaalde) luxe hotel. We hadden een kamer met zwembad en zeezicht, een tv met Amerikaanse series, een eigen badkamer (jeej!), een kingsize bed, airco en een koelkastje. Zo´n luxe was een heel contrast met de hostels waar we de afgelopen tijd hadden gezeten! Helaas de prijs van alles daar ook.. Uiteten gaan was een ware rib uit ons lijf en hebben dan ook 2 keer lekker lui dominos pizza laten bezorgen en in bed voor de tv opgegeten. Ook internet was een vermogen, in ons hotel $15 per uur, in de stad iets minder, maar alsnog veel te veel. De rest van de week voornamelijk boekjes gelezen en afgewisseld tussen het zwembad en het strand. Merkten daar wel echt hoe moe we eigenlijk waren van de afgelopen 2 maanden! Paar hoogtepunten waren toch wel de vele cruiseschepen die we vanuit onze hotelkamer langs zagen varen en de vele limo´s die door de stad reden. Verder bleken de locals lekker brutaal en open te zijn en deelde ze alles met je wat in ze opkwam. Zo lagen we op het strand toen er een grote dame langskwam die Eline uitgebreid complimeneerde met haar ¨teint¨ en vond dat Martijn nog wel wat uurtjes zon kon gebruiken, hilarisch!


Na ons weekje relaxen en bijtanken van luxe zijn we via Panama stad doorgevlogen naar Havana. Een ware cultuurschok! We verbleven in Havana bij een heel lief Cubaans mannetje in huisdie zoals te verwachten viel geen woord Engels sprak. Gelukkig hebben we in Costa Rica en Panama redelijk wat opgepikt van de taal, maar echt een gesprek bleef helaas lastig. Havana zelf is een mooie stad vol brede straten en oude/vervallen/kleurige huizen. Overal zijn mensen op straat en klinkt muziek terwijl de prachtigste oude auto´s met veel kabaal en stank langsgehobbeld komen. Echt geweldig om te zien!

Er waren echter ook een paar dingen waar we wel echt even aan moesten wennen. Zo hebben we ons de eerste dag rot gezocht naar een bakkertje of supermarkt voor ontbijt, dit blijkt echter amper te bestaan in Cuba. Er zijn wel een soort van winkels waar men enige basis etenswaren in kan slaan, maar dat zijn meer balies waar je na lang in de rij staan iets mag aanwijzen. Geen winkelmandjes of karretjes dus, en de meeste dingen die je wil hebben worden hier uberhaupt niet verkocht. Bakkerijen hebben ze hier ook niet, alleen mensen die uit hun raam kozijn met kleine bordjes aangeven eten te verkopen. Je kan hier met de lokale munt (die 1/24e waard is van de toeristen munt) bijvoorbeeld een broodje ei of worst krijgen. Deze dingen zijn zoals je begrijpt super goedkoop(zo´n $0.20 voor een broodje)en overal te vinden, maar inderdaad de enige keuze die je overal hebt is echt ei of worst en soms als je geluk hebt een soort variant op een mini pizza. Restaurantjes heb je hier natuurlijk ook, in Havana wat meer dan in de rest van de plaatsen, maar de prijzen liggen hier juist naar verhouding weer erg hoog (zo´n $8 dollar per maaltijd). Ook blijkt het moeilijk te zijn om iets van groente binnen te krijgen, het enige wat je kan bestellen is een salade, maar dit houdt meestal niet veel in.

Het internet hier is ook niet wat we verwacht hadden. De mensen hebben zelf thuis geen internet en elk plaatsje heeft 1 Telepuncto met een stuk of 4 computers voor alle inwoners/toeristen. De inwoners hebben we hier nog niet echt gezien op deze plekken, maar dat komt waarschijnlijk omdat ze 6 dollar per uur vragen en de meeste Cubanen maar zo´n 25 dollar per maand verdienen. Daarbij is het internet hier super sloom (duurt 10 minuten om je bij je mail aan te melden en iets te lezen) en de meeste sites werken ook uberhaupt niet.
Vooral de eerste dagen vonden we deze dingen nogal apart en bleven we toch zoeken of we niet nog een bakkertje of soort van westerse supermarkt over het hoofd gezien hadden. Dit bleek niet het geval, en leverde ons zelfs 1 keer het avontuur op van 2 uur zoeken naar een winkel waar ze water verkochten! (als we er nu 1 gevonden hebben slaan we meteen veel in).

Ook de mensen hier zijn soms even wennen. Sommige zijn super lief en willen je van alles laten zien of gewoon met je proberen te praten, de meeste willen je echter gewoon geld aftroggelen. De¨hele dag roept er dan ook iedereen van alles naar je hoofd en meestal laten ze zich niet afschudden door een simpel ¨Non, gracias¨. (Paar keer zelfs een aantal straten lang achtervolgd in de hoop dat we dan wel iets wilden kopen!) De meeste dingen die ze aan ons willen sluiten zijn taxi´s, slaapplaatsen, sigaren, fietstaxi´s, ¨goede¨ wisselkoersen, soevenirs, tours of een geweldig salsa festival wat er alleen vandaag is.

Toen we eenmaal aan deze dingen gewend waren liepen we ontspannender over straat en konden we eigenlijk pas echt genieten van de geweldige dingen die we hier meemaken. Natuurlijk zijn de gebouwen, de pleinen en de steden allemaal super mooi om te zien, maar het leukste is toch gewoon het op een druk stukje zitten en om je heen kijken. We hebben al zoveel leuke, mooie, ontroerende, rare, vreemde, etc dingen gezien en meegemaakt juist op momenten dat we het niet verwacht hadden!

Na Havana zijn we doorgegaan naar Viñales, een dorpje midden in de bergen tussen de tabaks plantages. Meteen toen we na onze busrit van 4 uur uit de bus stapten werden we belaagd door een leger casa eigenaren die ons allemaal mee naar huis wilden nemen. Ook deze keer namen ze geen genoegen met het feit da we al een reservering hadden, maar uiteindelijk hebben we ze af kunnen schudden. De rest van de dag lekker wat door het dorpje gewandeld en rondgekeken wat we de volgende dag allemaal in de omgeving konden gaan bekijken. Helaas werd Eline die nacht heel ziek wat eigenlijk de volgende dag alleen maar erger werd. Martijn heeft nog wel een kleine hike gemaakt door de vallei, maar Eline kwam niet verder dan elk uur eens diep in de emmer naast haar bed kijken.

De volgende dag reisden we al weer door naar Cienfuegos, deze rit legden we gelukkig af in een taxi ipv een bus, dit was namelijk maar 3 dollar duurder op een rit van 5 uur (met de bus zou dit zelfs 7 uur geduurd hebben). Deze dag was Martijn helaas ook ziek geworden en zaten we gezellig samen groen en geel te kreunen in de taxi. In Cienfuegos hadden we gelukkig weer een hele mooie kamerbij hele lieve mensen in huis. Hier hebben we vooral op bed gelegen om bij te komen en hebben we een bordje witte rijst gekregen omdat we toch iets moesten eten. Na een goede nachtrust voelden we ons gelukkig de volgende dag weer wat beter dus zijn we langzaam aan, al schaduw plekjes hoppend, de stad gaan verkennen. Het stadje bleek erg mooi en lag ook aan het water met een boulevard zelfs als punt de zee in. Erg mooi! We bleken toch nog niet echt veel waard in de warmte en hebben dus de rest van de dag weer op bed gelegen. Gelukkig hadden we 3 nachten in dit plaatsje dus konden we het lekker rustig aan doen. Die avond wel weer voor het eerst uiteten geweest en voorzichtig een spagetti bij een Italiaan geprobeerd. Toen we vroegen of er misschien ook iets van groente in de pasta zat/kon was de man heel behulpzaam ookal vond hij het verzoek wel wat raar. Zo vroeg hij zich af hoe groente dan gaar kon worden in een pasta, op een pizza snapte hij, maar rauwe groente in een pasta? Hebben hem dus maar gelijk gegeven en zijn bij het menu gebleven, helaas niet echt een succes, gelukkig hadden we nog weinig trek.
Martijn is verder nog heel heldhaftig in dit plaatsje naar de kapper geweest. Eerst waren we een ware attractie in de kapperszaak, maar toen hij eenmaal aan de beurt was snapte de mevrouw gelukkig precies wat ze met hem aan moest. Dit resulteerde helaas in een bloempot kapsel, het staat hem schattig, maar toch maar even bij laten knippen straks in Amsterdam! Op weg naar het busstation met de zware backpacks wilden we een taxi nemen zodat we niet het hele eind hoefden te sjouwen. Toen er een fietstaxi voor ons stopte hebben we hem uitgelegd dat het ons niet handig leek met die 2 grote tassen. Hij wilde het echter graag proberen en heeft ons het hele eind de berg op gefietst! (en denk maar niet dat ze hier net als in Amsterdam stiekem zo´n motortje als hulp hebben!)

Eergisteren zijn we aangekomen in Trinidad waar we na het circus bij de bus uiteindelijk met wat hulp toch ons gereserveerde casa hebben gevonden. We zouden worden opgehaald, maar uiteindelijk zijn we er door een andere mevrouw heen gebracht (die zich niet liet afschudden door ons) in de hoop dat we toch met haar mee zouden gaan. Het is hier erg mooi en het lijkt werkelijk alsof de tijd heeft stilgestaan. De straten liggen vol keitjes en er zijn meer paard en wagens dan auto´s. Het historische centrum wemeld alleen van de toeristen, en daarmee ook van de bekende verkopers etc. Ze lijken hier wel nog vasthoudender dan in de vorige plaatsen wat wel eens leidt tot de nodige irritatie, maar als je even het gebiedje uitloopt is het werkelijk prachtig en genieten we volop. We zijn hier gisteren ook een dagje weer eens lekker naar het strand gegaan, even bijkomen van de afgelopen tijd weer. We zijn nu ook weer echt helemaal beter, al moeten we nog wel wat oppassen met vet eten en de vruchtensapjes.

Morgen reizen we door naar Sancti Spiritus, de dag erna naar Las Tunas om daarna aan te komen in Santiago de Cuba. Aangezien het internet hier dus zo slecht werkt en duur is weten we niet precies wanneer de volgende update zal zijn. We hopen het vanuit Cuba in ieder geval nog een keer te doen, maar misschien wordt het pas Aruba! Foto´s lukken hier soweiso niet, dus die houden jullie nog te goed voor als we in Nederland zijn.

Heel veel liefs van ons, en we missen Nederland steeds meer!
Tot over 2 weken alweer!

Panama deel 2: Boquette, Santa Fe, Chitre, El Valle en Panama stad

Hoi lieve iedereen!

Het is alweer ruim 2 weken geleden sinds onze laatste update, dit deels door het ontbreken van goede computers/interneten deelsdoor de vele dingen die we hebben gedaan.
Boquete was inderdaad een prachtig plaatsje in de bergen, waar we een aantal mooie hikes hebbengemaakt. Zo hebben we onder andere de sendero de Quetzal gedaan, geen quetzals gezien wel veel wankele bruggetjes en na een ruige klim langs rotsen een mooie waterval bereikt. Ook zijn we naar hotsprings geweest, los pozos de caldera, die deels uitmonden in een rivier, erg mooi! Verder hebben we een koffie tour gedaan waarbij we op een plantage een rondleiding kregen en het hele proces van bes tot bonen branden hebben gezien. We weten nu veel over de kwaliteitsverschillen, droog methodes en manieren van branden (dark roast is bitterste maar heeft minste cafeïne doordat dit deels is verdampt). Erg leuk om allemaal te zien, daarbij hebben we zelf de bonen voor ons eigen kopje koffie gebrand! Ook waren in de dagen dat we hier waren onze pasjes uit Nederland aangekomen, erg fijn om weer zelf geld te kunnen pinnen en een creditcard te hebben!
Daarnawilden we via David en Santiago doorreizen naar Santa Fe in de provincie Veraguas. Dit bleek echter een wat avontuurlijkere reis te worden dan verwacht! Na het uurtje van Boquette naar David moesten we 45 minuten wachten op een directe bus naar Santiago. Deze rit zou zo'n 3 uur duren, maar na een uurtje relax onderuit gezeten te hebben in onze airco bus stonden we ineens stil. Buiten was een hoop gedoe en in de bus werd ineens redelijk stressvol (en vooral snel) Spaans gepraat. We kwamen er al snel achter dat onze bus niet verder zou rijden en we de keus hadden om of te blijven zitten en terug te keren, of hier in de middle of nowhere uit te stappen en op goed geluk verder te gaan. De Indigious People hier hadden namelijk een roadblock gemaakt! Op deInteramericana lagen grote rotsblokken, brandende autobanden ener was een groep ¨Indianen¨ met fleurige kleren, boze gezichten, spandoekenen stokken. Aangezien we er weinig voor voelden om terug te gaan naar David hebben we na wat overleg besloten het erop te wagen en door te gaan. Met onze backpacks op de rug zijn we dus lopend aan de zijkant de blokkade overgestoken (dit vonden ze blijkbaar prima) om aan de andere kant in de brandende zon te hopen op een busje van de andere kant die misschien ook om zou draaien en terug zou rijden. Na even gewacht te hebben kwam er inderdaad een mini busje die ons een stuk mee wilde nemen, helaas niet helemaal tot Santiago, maar elke kilometer was tenslotte meegenomen! Aangekomen in het mini gehucht tot waar het busje ging konden we over in een ander mini busje. Hoe de deuren van dit busje ooit dichtgegaan zijn is ons nog steeds een raadsel, wij waren namelijk in een 12 persoons busje de 24e en 25e passagier inclusief backpacks! Met de backpacks en buurkinders halfop schoot zaten we dus in dit kleine sauna busje gevouwen, maar helaas werd onze weg naar Santiago nogmaals onderbroken. Weer hadden de ¨Indianen¨ een road block opgezet, dit keer met boomstammen. Deze blokkade was er echter al duidelijk wat langer en vooral de automobilisten en vrachtwagen chaffeurs die klem zaten tussen de twee roadblocks begonnen goed kwaad te worden. Toen wij daar aankwamen waren ze al door de eerste 2 linies heengebroken, maar zo te zien hadden de indianen zich bij de overgebleven stapel boomstammen verzameld en waren ze niet van plan om op te geven. Je kan je voorstellen dat de sfeer hier niet heen fijn was en met het moment grimmiger werd, we zijn dus zo snel en onopvallend als kon (voor zover mogelijk als lange blanke mensen met giga backpacks) weer langs deze blokkade geglipt om daar uiteindelijk een bus te nemen die ons wel tot Santiago kon brengen alwaar we dan eindelijk de laatste bus naar Santa Fe konden nemen. Heftig!!
Santa Fe leek inderdaad qua natuur erg op Boquette, maar dan met minder toerisme. Vooral de waterval El Bermejo was erg indrukwekkend. Een verkeerde inschatting door een slechte kaart en weinig info zorgde er alleen voor dat we verrast werden door het feit datde hike7 uur duurde! In de hitte was dit erg zwaar, vooral omdat het laatste deel naar de waterval vooral bestond uit modder waar soms je hele voet in verdween.. Gelukkig was het wel erg mooi en hebben we zo langzamerhand een redelijke hike en klim conditie opgebouwd.
Na Santa Fe zijn we naar Chirte geweest en hebben we Parita bezocht, het was hier echter zo warm dat we hebben besloten meteen de volgende dag door te reizen naar El Valle. Hier vonden we dankzij de Lonely Planet ipv een duur hotel een mooie (en goedkope) kamer met tuin achter een restaurantje. Ook hier weer wat hikes gedaan, waarbij we 2 prachtige watervallen hebben gezien en ¨vierkante bomen¨.
Nu zijn we sinds dinsdag in Panama stad, een giga stad die HET knooppunt is van Centraal Amerika. Wij zitten zelf in Casco Viejo, het oude stadscentrum en hebben daardoor mooi uitzicht op de skyline metmega wolkenkrabbers van het nieuwe centrum. Het is erg gek om de grote verschillen tussen rijk en arm hier zo dicht naast elkaar te zien. Vooral in onze wijk waar veel hostels zitten komen nu ook steeds meer ¨hippe tenten¨ terwijl de kinderen van de lokale bevolking in hun onderbroek over straat rennen en bij de mensen om eten bedelen.
Verder hebben we de Miraflores sluizen bezocht van het Panama kanaal, heel indrukwekkend om hier zo´n grote tanker doorheen te zien gaan! Wederom veel foto en film materiaal dus.
Morgen gaan wevoor3 nachtennaar de San Blas eilanden van de Kuna Yala indianen. Hier gaan we intern bij een stam en eten en slapen daar. Op deze eilanden is geen internet, electriciteit of zelfsstromend water. Wel is er een prachtig koraal rif wat goed bewaard is gebleven doordat er niet met flessen gedoken mag worden of met vinnen gesnorkeld mag worden. We zijn erg benieuwd hoe we het daar zullen vinden zo totaal afgesloten van de wereld met enkel strand, palmen en de mogelijkheid om te snorkelen!
Als we terugkomen zijn we nog 1 nacht in Panama stad en daarna zullen we doorvliegen naar de Bahama´s waar we een week gaan bijkomen van alle indrukken van de afgelopen tijd!

Liefs van ons!!

ps. We hebben weer eens een computer getroffen zonder werkende usb ingang, zodra we er 1 vinden die werkt volgen defoto´sdus weer!

Costa Rica deel 3 (Cahuita) & Panama deel 1 (Bocas en David)

Hoi iedereen,

Het is alweer een week geleden sinds onze laatste blog dus de hoogste tijd voor een update.
Nadat we in San Jose alles geregeld hadden qua diefstal (aangifte, nieuwe passen aanvragen, etc) en gezellig 2 nachtjes bij Anouk hadden gelogeerd zijn we op 1 maart (Martijn´s verjaardag) vroeg opgestaan en hebben we (met cash via Anouk) de bus gepakt naar Cahuita, onze laatste bestemming in Costa Rica. Na 4 uur door de bergen gereden te hebben kwamen we aan bij deCaraïbische kust, waar het net als in Manuel Antonio super warm was! Verder was alles net een slagje minder ontwikkeld, zo was er bijvoorbeeld in het hele dorp maar 1 verhardde weg, en waren er vooral laagbouw hutjes. De natuur was er wel weer prachtig met veel mooie bloemen en planten en het plaatsje lag direct aan de kust.
Ons hostel bleek een prachtige grote tuin te hebben waar we vanuit onze eigen kamer mooi zicht op hadden, en wederom beschikten we over een hangmat! Nadat Eline als verassing slingers in de kamer gehangen had zijn we lekker het stadje in gegaan en hebben we onszelf ´s avonds heerlijk getrakteerd op een luxe vismaaltijd en een ijsje uit de supermarkt, oh yeah!
De volgende dag wilden we eerst een ranario bezoeken waar de kikkers vrij rondhopten en je een gids mee zou krijgen om ze op te zoeken. Na wat navraag gedaan te hebben bleek deze ranario echter gesloten te zijn omdat er laatst een grote Python in de tuin gevonden was met een volle buik, en waren zoals je al begrijpt alle kikers opgegeten! Toen dus maar meteen doorgegaan naar het Nationale Park wat door de jungle en langs het strand slingert. Hier hebben we behalve ontelbaar veel hagedissen ook Howler monkeys, white faced capucins, een luipaard en grote getale heremiet kreeftjes gezien. Voor sommige delen van het pad moesten we dwars door het water en we kwamen verder langs de mooiste (lege) stranden. Hebben dus meteen ook maar even de standaard strand-zee-palmboom-poseer foto´s gemaakt! haha Diezelfde avond op aanraden van Anouk en een vriendin de rice & beans geprobeerd, dit klinkt als wat we al de hele maand eten maar dit is klaargemaakt met kokos! Het was erg lekker en smaakte tropisch.
Zaterdag erg vroeg opgestaan voor de bus naar de grens met Panama. Het was niet mogelijk om van te voren al tickets te kopen en volgens de boekjes moesten we vroeg bij de grens zijn om alles een beetje soepel te laten verlopen. Ze zijn onder andere in Costa Rica een uur dicht met de lunch, en aangezien het in Panama een uur later is zijn ze daarna daar ook gesloten voor de lunch! Uiteindelijk waren we om 7 uur ´s ochtend dus al met de backpacks half op schoot onderweg naar ons nieuwe avontuur. Door een stop minder waren we al om half negen in Sixuola waar we het land zouden verlaten en was het nog erg rustig. Na wat formulieren kregen we de benodigde stempels en mochten we zelf de oude spoorbrug met houten planken overlopen. Een erg rare ervaring! Vooral omdat een deel van de planken los zat, je boven het water liep en de railing op sommige plaatsen er niet (meer) was. Ook wurmde zich er nog een grote vrachtwagen in slakken tempo overheen waardoor alle voetgangers tegen de kant moesten staan om hem erlangs te laten.
Eenmaal in Panama kregen we na een kort kruisverhoor over waar we heen gingen en wanneer we weggingen (plus bewijs tonen) ook gelukkig de benodigde stempels om hier te mogen verblijven. Wel moesten we eerst nog 3 dollar p.p. betalen en moesten we een klein kantoortje in met 6 hardlachende Panamezen die zichzelf hilarisch vonden bij elk woord Engels wat ze eruit probeerde te gooien. Wij maar lekker met ze meegelachen om de sfeer positief te houden, maar het was zo´n rare vertoning dat we stiekem wel blij waren toen we met onze paspoorten weer buiten stonden. Daarna meteen een klein busje in gezet richting Bocas del Toro met de bage op het dak gebonden. De chauffeur reed als een gek en vond het helaas niet nodig om af te remmen in de bochten, we waren al niet helemaal blij met deze rijstijl totdat we een harde klap hoorden en er een backpack van de bus afviel en zo in de berm belandde. Wij dus allemaal schreeuwen en die man 40 meter teruggelopen om de backpack (van gelukkig een andere mevrouw) weer op te halen. Aangezien deze met zo´n 80 km per uur over het wegdek geschaaft was kan je je voorstellen hoe geruineerd deze eruit zag, daarbij was er ook nog een naad helemaal opengescheurd! Hij heeft daarna iets beter z´n best gedaan met de tassen vastmaken maar scheurde daarna weer rustig verder. In Almirante werden we daarna een watertaxi in gedirigeerd en begon het laatste stukje van de reis, een boottocht van 20 minuten. Ook op het water blijken de Panamezen wildebrassen, we klapten op de golven en ons gezicht voelde alsof we het op de snelweg even uit het raampje staken! Wel weer een heel avontuur.
Toen we 5 uurtjes na vertrek voet aan wal zette in Bocas del Toro bleek in eerste instantie ons hostel helaas vol te zitten. Na een korte zoektocht vonden we echter een mooi hotel wat amper duurder was maar waar we wel een kamer kregen direct aan zee! Dit prachtige uitzicht (en kamer) deelden we helaas ook met kakkerlakken van zo´n bijna 10 centimeter! Gelukkig kwamen we aan op de ¨verdelgdag¨ waardoor we de meeste zagen op hun rug met de pootjes in de lucht, maar het bleef een vies idee. De backpacks hebben we dus maar in de reishoezen gedaan zodat ze daar in ieder geval niet bijkwamen en verder hebben we de dizzy beestjes maar met de lonely planet onder de deur door gezwiept naar de lachende schoonmaak dame die ze verzamelde op haar stoffer en blik.
Onze eerste hele dag in Bocas zijn we naar het zeesterrenstrand gegaan. Dit hadden we ooit bij rtl travel gezien en waren er zo van onder de indruk dat we haast niet konden wachten. Zoals verwacht heeft het oprukkende massatouristme in de eilandengroep ook z´n effect gehad op dit strand, maar we hebben er nog zeker een stuk op 20 gezien! Het water was prachtig helder zonder golfjes en de gele zeesterren van zo´n 20 centimeter lagen bijna te poseren in het ondiepe water! In de avond lekker pizza gegeten waar we ineens super veel zin in hadden na al die tijd!
De dagen daarna regende het helaas super veel, ook ´s nachts waardoor de golven tegen onze ramen spatte. 1 dag hebben we in het hotel op het dek aan het water lekker wat gelezen, kaarten geschreven, gerelaxt en een verlaat taartje gegeten voor Martijn´s verjaardag (inclusief kaartsjes uit Nederland!). Voor de tweede dag regen hadden we al een tour geboekt die uiteindelijk, weliswaar ruim 1,5 uur te laat door de ruige zee, alsnog vertrok. Eerst hebben we mooie luiaards van super dichtbij gespot op een eilandje waar we de boot vastlegden in de mangroven. Daarna zijn we wezen snorkelen bij een rif, voor ons beiden een primeur, en hebben we prachtige vissen en koraal gezien. Uiteindelijk ook nog uitgebreid dolfijnen gespot en door een stormhoos met de kleine boot weer teruggevaren. Die terugreis was nog best spannend, met z´n vieren achterin het kleine bootje zodat de punt goed hoog was stuiterde we door golven van zo´n 1,5 meter terwijl het zicht door de keiharde regen nihil was. We hebben het gered maar het heeft zeker een aantal spannende momenten opgeleverd en zoals de kapitein al zei ¨This was the first time I´ve wet my balls¨! haha!!
Doordat het vooruitzicht de komende dagen nog regen was hebben we het schema iets omgegooid en zijn we een dag eerder naar David vertrokken. Na een lange reis door de bergen kwamen we hier gister einde middag aan in het Purple House Backpackers Hostel. Het is werkelijk ongeloofelijk hoeveel paarse dingen ze hier bij elkaar gekregen hebben! Werkelijk alles hier, inclusief de buitenkant en de strikjes in de oren van Cute-si het hondje is paars. Vandaag rustig de emergency cash geregeld (jeej we hebben weer geld!) en meteen een nieuwe video camera gekocht zodat we toch nog een deel van de reis kunnen filmen. Morgen gaan we door naar Boquete waar we prachtig door de bergen kunnen wandelen, naar hotsprings kunnen en Volcan Baru gaan bekijken. Spannend!
Verder beginnen we jullie allemaal al best wel te missen en is het een gek idee om nog zo lang weg te blijven. Als we aan de andere kant kijken wat we allemaal al meegemaakt hebben kunnen we haast niet wachten om de rest ook te ervaren!
Veel liefs van ons

ps. het foto´s uploaden lukte helaas niet in dit hostel, zullen ze weer op een later moment bijvoegen!

Monte Verde, Jaco, Manuel Antonio, San Jose

Costa Rica deel 2. San Jose, La Fortuna

Hoi!
Weer even een update uit het zonnige Costa Rica!
De rest van de dagen dat we in San Jose waren hebben we erg slecht geslapen door het vele verkeer, licht en de slechte bedden. Het is opzich best een leuke stad, maar wel heel anders dan de hoofdsteden die we tot nu toe gewend waren! Mocht je ooit een lang weekend niets te doen hebben, is het in ieder geval geen echte aanrader.. Aangezien de helft van alle Costa Ricanen in deze stad woont is het super druk op straat en op de stoep. Bussen rijden af en aan en op de meest stoepen staan mensen in lange rijen te wachten om erin te mogen. De hoeveelheid mensen in zo´n rij is vaak vele malen langer dan wat er in de bus past, maar iedereen wacht netjes op z´n beurt. Tranquillo, tranquillo. Verder zijn alle straten eenrichtingsverkeer ook al worden er door de automobilisten meestal zo´n 5 rijbanen naast elkaar gecreerd. Verder rijden de taxi´s ook hier weer als gekken wat voor ons 2 keer resulteerde in bijna doodervaringen! Gelukkig weten ze blijkbaar wat ze doen want het ging elke keer toch net goed. We hebben wel bedacht hier niet in gedeukte taxi´s te stappen, dan zal het wel goed zijn..! De stad heeft verder gezellige marktjes en mooie pleinen / parken.
Bij het tassen inpakken kwamen we erachter dat we de USB sticks voor de foto´s en filmpjes in ons hotel in Alajuela hadden laten liggen en hebben we nog de middag voor vertrek de bus heen en weer gepakt. Dit nam helaas door hevige files wat meer tijd in beslag dan gepland, maar is wel gelukt gelukkig! Verder inderdaad nog een echte Costa Ricaanse maaltijd gegeten bij Anouk: Gevulde Yuka met kaas (dus niet de Yuka palm die we in NL ook hebben, maar een soort giga ardappels wat volgens ons wel de wortels zullen zijn?) dit leek op een soort aardappel puree met kaas, erg lekker. Verder nog Chaiote (of hoe je dit ook schrijft) gegeten, een groente die een beetje op courgette lijkt, maar eigenlijk ook weer helemaal niet! Erg lekker allemaal en leuk om te proberen.
De laatste dag in San Jose werd Martijn wat ziekig wat naar de avond toe steeds erger werd. Het had niet echt een aanwijsbare reden maar helaas die avond niets binnen kunnen houden, Eline nergens last van. De volgende dag vroeg opgestaan voor de busreis van 4 uur naar La Fortuna. Helaas bleek Martijn nog niet helemaal beter en was Eline ondertussen ook ziek zwak en misselijk. Zoals de meesten van jullie wel weten is Eline wel vaker misselijk in bussen dus deze reis was niet echt een succes, blij dat we zakjes mee hadden!
Eenmaal in La Fortuna bleek het frissere klimaat waar we in San Jose aan gewend geraakt waren over te zijn, het was meteen weer 34 graden met een hoge luchtvochtigheid. Bij ons hotel bleken we een kleine kamer te hebben met prachtig direct zicht op Volcan Arenal. Eline verder hele dag op bed gelegen en niets binnen kunnen houden, Martijn voelde zich gelukkig weer beter en heeft zelfs weer gegeten! Na lange stille donkere nacht slaap de volende dag weer een stuk fitter en lopend op weg gegaan naar de 70 meter hoger Catarata (waterval). We kwamen in een prachtig park met een vlindertuin, frog pond (helaas niet gevonden) en mooie paadjes dwars door de jungle. De hike omhoog naar de waterval viel helaas wat tegen, deze ging niet door de jungle maar over een pad met losse stenen dwars door de zon. Na een half uur hebben we dit opgegeven en na hebben we na een tip van een gids die we tegenkwamen gewacht op een tractor. Eenmaal boven bleek de echte wandeling pas te beginnen over een super stijl, smal pad dwars door boomwortels en wiebelende hangbruggen. Eemaal beneden eerst door een beekje gewaad en toen de reusachtige waterval van onder kunnen bekijken, echt prachtig! Helaas daarna weer de hike omhoog, in goed tempo zo´n 45 minuten over gedaan. Het begon te regenen, ons water en eten was op en we waren totaal gesloopt! De luchtvochtigheid in het park was amper te handelen en we merkten wel dat onze lijven wat te lijden hadden gehad onder onze griep waarvan Eline zelfs die nacht daarvoor nog ziek was geweest. Eenmaal boven konden we schuilen in een ranger station waar gelukkig drinkwater was! Tijdje gewacht op een mogelijke tractor over het stenen pad terug naar de ingang, maar toch maar besloten op een gegeven moment te gaan lopen aangezien het park bijna dicht ging en er nergens een teken was van mensen.
De moeizame en struikelige klim omlaag kostte ons weer een uur en op wat losse paarden na zijn we inderdaad niemand tegen gekomen. Gelukkig was het wel weer droog geworden, maar je snapt bij de uitgang van het park was ook geen taxi te vinden waardoor we zelfs helemaal naar het hotel zijn teruggelopen. Kortom het was een super mooie tocht met prachtige ervaringen, maar we waren nog te slap, het was te warm, we hadden te weinig eten en drinken en een slechte kaart. Gaan we dus niet nog een keer zo doen!
Volgende dag een georganiseerde tour gedaan, helaas had het de hele nacht geregend en was er in de ochtend zoveel bewolking dat de vulkaan totaal uit zicht verdwenen was. Gelukkig vertrokken we pas om 14 uur en klaarde het, op wat kleine buien na, steeds verder op. We gingen eerst naar een uitzichtplatform waar we de vulkaan voor de helft konden zien door de wolken. Daarna begon wederom het hiken door de jungle, maar dit keer over aangelegde paden die lang niet zo heftig maar wel mooi waren. Ook een kleinere maar mooie waterval gezien waar we door het frisse weer alleen niet zijn gaan zwemmen. Uiteindelijk via wat omwegen en een stevige hangbrug teruggelopen naar het uitzichtplatform waar we dit keer een volledig heldere vulkaan konden zien met de ondergaande zon... Mooi!! Daarna met z´n allen weer in het busje opzoek naar ¨Animals in the dark¨, op wat giga spinnen en super krachtige vuurvliegjes na niet veel gezien helaas, maar toch weer een paar dingen geleerd! 1. als de gids zegt knijp eens in dit bloemetje, niet doen!! (ja het explodeerde en het stonk!), 2. Breng altijd Deet mee, Eline heeft nu 12 muggenbulten alleen al op d´r linker kuit, 3. ¨Take a flashlight and put it on your nose¨, heel cool, kijk langs je flashlight en je ziet alle oogjes van beesten in de bosjes glimmen, zelfs van spinnetjes! De dag afgesloten in natuurlijke hotsprings, allles in het busje achtergelaten en op de slippers / blote voetjes in zwemkleding het donkere paadje af. Je zag geen hand voor ogen en moest volledig vertrouwen op de mensen voor je tot we ineens met de voeten in het warme water stonden. Er bleek daar een heerlijke grote natuurlijke hotspring te zijn waar je in het pikkedonker onder de sterren lag! Er was zelfs een watervalletje bij waar je af kon en de gids toverde ergens Fresco (soort sprite) en vodka vandaan, ultiem zo in de hotspring! Ook leuk om te merken hoe stil iedereen wordt in het donker en nerveus je eerst zelf bent maar steeds rustiger wordt van het relaxen in de pure natuur onder de heldere hemel. Bijkomend voordeel was dat het water niet naar zwavel rook en volledig helder was (en dus duidelijk inderdaad zonder beesten).
Vandaag met de Jeep-boat-jeep combo naar Monteverde vertrokken wat uiteindelijk neerkwam op een busje-boat-busje combo. We gingen daarmee over Laguna Arenal, het grootste kunstmatige meer van Centraal Amerika. De boottocht duurde dan ook zeker zo´n 30 minten en ging nog over een vrij smal deel. Het uitzicht was prachtig met de bergen en eenmaal aan de overkant van het meer voor het laatste stuk naar Monteverde heeft de term ¨slecht wegdek¨ voor ons een nieuwe betekenis gekregen. We hebben nog nooit zo´n lange weg gezien met zoveel en zulke diepen gaten. We zaten beiden voorin (ja, met z´n drieen voorin is hier vrij normaal), naast de gelukkig erg ervaren chaffeur, hij wist precies waar je rechtdoor kon, helemaal rechts of juist links moest sturen, waar de afgronden waren en in welke bochten we misschien wel een tegenligger konden krijgen. Over een stuk van 40 km hebben we dan ook bijna 2 uur gedaan, maar het was ronduit prachtig.
Hier in Monteverde is het prachtig weer maar super harde wind, verbrandings gevaar! Ons hostel is simpel maar prima, het lijkt te blijven staan met deze rukwinden dus dat is fijn. Morgen gaan we een Cloud Forest bezoeken, benieuwd hoe dat is!

Met Martijn zijn arm gaat het verder best goed, hij kan er steeds meer mee, maar de warmte (en dus jeuk) blijft erg vervelend. Eline had gister na de jungle tour een kleine terugslag met eten, maar heeft sindsdien nergens meer last van, lijkt nu dus echt over!
Verder hebben we de foto´s van Curacao die eerder mislukt waren door het slechte internet in de serie erbij gevoegd, je kan dus nog even kijken! We proberen ook foto´s up te loaden bij dit verhaal, maar moeten nog even kijken of dat lukt.

Liefs van ons!

ps. trouwens leuk om steeds jullie reacties te lezen!

Costa Rica deel 1. Alajuela, Volcan Poas, Zoo Aves, San Jose

Vervolg Willemstad, Curacao

Hoi Allen,

Hier het vervolg op onze avonturen in Curacao.
De middag na ons laatste verhaal hebben we de stoute schoenen aangetrokken en zijn op aanraden van onze hotel eigenaar op weg gegaan naar Hotel Renaissance. Dit prachtige 5 sterren hotel uit de Mariott keten zou namelijk beschikken over een prachtige infinity pool. Dit klonk erg aanlokkelijk aangezien wij helemaal geen zwembad hadden. De vorige avond waren we al even wezen kijken wat voor iets het was en of we inderdaad binnen konden komen, dit bleek het geval.
Gehuld in voor ons doen nette kleding zijn we met een beetje lef gewoon naar binnen gelopen en hebben de lift gepakt naar de 2e etage. Eenmaal bij het zwembad aangekomen hebben we handdoeken van de stapel gepakt en bedjes opgezocht in het witte zand onder een parasol. Ze bleken een volledig strand nagemaakt te hebben op de 2 hoog! Het uitzicht was echt super, je keek zo de zee over en zag giga boten en cruise schepen langsvaren. Het zwembad zelf was echt waanzinnig, nog nooit zo iets gezien! De zandbodem liep langzaam af, het (zoute)water was even warm als de buitenlucht en visueel liep het zo over in zee. We hebben ons rustig gehouden, onopvallend foto´s gemaakt en pas buiten een dansje gedaan! Als contrast daarna in ons appartement pasta gekookt op 2 electrische pitten met mini pannetjes.
De dagen daarna een paar tripjes op het eiland gedaan. Zo hebben we de Hato grotten gezien die erg warm en vrij toeristisch, maar wel leuk om te zien waren. Ook hebben we een Aloe Vera plantage bezocht waar we veel verschillende soorten hebben gezien, een stukje hebben geproeft (helaas met de Aloeine er nog in waardoor het super bitter was) en ons er zelfs mee hebben ingesmeerd. Op de terugweg moesten we zo lang op de bus wachten dat een aardige Antilliaanse vrouw uiteindelijk een gedeukte, kale, oude auto aanhield en ons een lift aanbood naar een drukke weg waar meer busjes reden.
Deze bussen waarvan we steeds afhankelijk waren voor deze tripjes waren ook al een ervaring opzich. Ze hebben 2 soorten op het eiland: de kleine busje en de nog kleinere busjes. De kleine busjes rijden op vaste tijden en hebben vaste routes, terwijl de nog kleinere busjes pas rijden als ze vol zitten en regelmatig mensen thuis afzetten waardoor het langer duurt maar je wel meer ziet van het ¨echte¨ Curacao. Opvallend is dat bijna alle buschaffeurs vrouw zijn, er haast geen toeristen in de busjes zitten, overal de bekleding kapot is en dat ze rijden als gekken!
Op de laatste dag hebben we nog de bus gepakt naar een mooie baai ¨Playa Lagun¨ aan de westkant van het eiland. Dit is een van de weinige natuurlijke stranden, hierdoor is het openbaar, gratis en wel zo mooi. De baai bleek inderdaad prachtig met super helder water waar je de blauwe en gele visjes zo kon zien zwemmen. We zijn lekker in de schaduw naast een vissersboot gaan liggen en hebben genoten van de Antilliaanse verjaardag die om ons heen plaatsvond. Net de toen we besloten de bus terug te gaan pakken (deze gaat 1 keer in de 2 uur) begon het super hard te regenen. Gelukkig had het bushokje een dak! Op de terugweg voor het eerst een grote (oude, vieze en rammelende) bus gehad, deze overtrof onze avonturen tot nu toe. De chaffeur had een sigaar in zijn mond, brabelde een beetje in zichzelf en reed 80 met open deur aangezien deze niet dicht kon. Daarbij waren de ruiten zo vies dat hij zijn raampje open moest doen om iets te zien als hij wilde afslaan. We zijn gelukkig wel veilig thuisgekomen! Weer in Willemstad waren we net op tijd voor de Carnavals optocht. Helaas weinig tot geen dans maar wel harde muziek en verklede kinderen. In de avond onze tassen gepakt en ons klaar gemaakt voor de grote reis van de volgende dag naar Costa Rica.

Willemstad, Curaçao