Hoi Allen,

Hier het vervolg op onze avonturen in Curacao.
De middag na ons laatste verhaal hebben we de stoute schoenen aangetrokken en zijn op aanraden van onze hotel eigenaar op weg gegaan naar Hotel Renaissance. Dit prachtige 5 sterren hotel uit de Mariott keten zou namelijk beschikken over een prachtige infinity pool. Dit klonk erg aanlokkelijk aangezien wij helemaal geen zwembad hadden. De vorige avond waren we al even wezen kijken wat voor iets het was en of we inderdaad binnen konden komen, dit bleek het geval.
Gehuld in voor ons doen nette kleding zijn we met een beetje lef gewoon naar binnen gelopen en hebben de lift gepakt naar de 2e etage. Eenmaal bij het zwembad aangekomen hebben we handdoeken van de stapel gepakt en bedjes opgezocht in het witte zand onder een parasol. Ze bleken een volledig strand nagemaakt te hebben op de 2 hoog! Het uitzicht was echt super, je keek zo de zee over en zag giga boten en cruise schepen langsvaren. Het zwembad zelf was echt waanzinnig, nog nooit zo iets gezien! De zandbodem liep langzaam af, het (zoute)water was even warm als de buitenlucht en visueel liep het zo over in zee. We hebben ons rustig gehouden, onopvallend foto´s gemaakt en pas buiten een dansje gedaan! Als contrast daarna in ons appartement pasta gekookt op 2 electrische pitten met mini pannetjes.
De dagen daarna een paar tripjes op het eiland gedaan. Zo hebben we de Hato grotten gezien die erg warm en vrij toeristisch, maar wel leuk om te zien waren. Ook hebben we een Aloe Vera plantage bezocht waar we veel verschillende soorten hebben gezien, een stukje hebben geproeft (helaas met de Aloeine er nog in waardoor het super bitter was) en ons er zelfs mee hebben ingesmeerd. Op de terugweg moesten we zo lang op de bus wachten dat een aardige Antilliaanse vrouw uiteindelijk een gedeukte, kale, oude auto aanhield en ons een lift aanbood naar een drukke weg waar meer busjes reden.
Deze bussen waarvan we steeds afhankelijk waren voor deze tripjes waren ook al een ervaring opzich. Ze hebben 2 soorten op het eiland: de kleine busje en de nog kleinere busjes. De kleine busjes rijden op vaste tijden en hebben vaste routes, terwijl de nog kleinere busjes pas rijden als ze vol zitten en regelmatig mensen thuis afzetten waardoor het langer duurt maar je wel meer ziet van het ¨echte¨ Curacao. Opvallend is dat bijna alle buschaffeurs vrouw zijn, er haast geen toeristen in de busjes zitten, overal de bekleding kapot is en dat ze rijden als gekken!
Op de laatste dag hebben we nog de bus gepakt naar een mooie baai ¨Playa Lagun¨ aan de westkant van het eiland. Dit is een van de weinige natuurlijke stranden, hierdoor is het openbaar, gratis en wel zo mooi. De baai bleek inderdaad prachtig met super helder water waar je de blauwe en gele visjes zo kon zien zwemmen. We zijn lekker in de schaduw naast een vissersboot gaan liggen en hebben genoten van de Antilliaanse verjaardag die om ons heen plaatsvond. Net de toen we besloten de bus terug te gaan pakken (deze gaat 1 keer in de 2 uur) begon het super hard te regenen. Gelukkig had het bushokje een dak! Op de terugweg voor het eerst een grote (oude, vieze en rammelende) bus gehad, deze overtrof onze avonturen tot nu toe. De chaffeur had een sigaar in zijn mond, brabelde een beetje in zichzelf en reed 80 met open deur aangezien deze niet dicht kon. Daarbij waren de ruiten zo vies dat hij zijn raampje open moest doen om iets te zien als hij wilde afslaan. We zijn gelukkig wel veilig thuisgekomen! Weer in Willemstad waren we net op tijd voor de Carnavals optocht. Helaas weinig tot geen dans maar wel harde muziek en verklede kinderen. In de avond onze tassen gepakt en ons klaar gemaakt voor de grote reis van de volgende dag naar Costa Rica.